(by എന്റെ ഉപാസന )
ചില വ്യക്തികളില് പ്രതിഭയുടെ മിന്നലാട്ടങ്ങള് കാണുന്നത് ചില പ്രത്യേക സന്ദര്ഭങ്ങളില് മാത്രമായിരിക്കും. മറ്റു സമയങ്ങളിളല് അവന്റെ സര്ഗാത്മകമായ ചോദനയെ ഉള്ളില് ജ്വലിപ്പിച്ച്, ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവന് ഒരു സാധാരണക്കാരന് ആയി തുടരും.
അവരുടെ അബോധമണ്ഡലത്തില് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ ചോദനയെ ഉത്തേജിപ്പിച്ച് ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പിക്കാന് ചില Media അല്ലെങ്കില് ചില സാഹചര്യങ്ങള് അനിവാര്യമാണ്( ഉദാഹരണമായി മഴ, സര്വസംഹാരിയായ കാലാതിവര്ത്തിയായ മഴ, എന്നെ വളരെയധികം ഉണര്ത്താറുണ്ട്. എന്റെ മറ്റൊരു രചനക്കായി).
ആ സാഹചര്യങ്ങള് ഒക്കെ പൂര്ത്തീകരിക്കുമ്പോള് അവനിലെ എഴുത്തുകാരന് സടകുടഞ്ഞ് എഴുന്നേല്ക്കുകയായി. നൈസര്ഗികമായ കഴിവ് ഉള്ളവരെക്കൂടി കവച്ചു വക്കുന്ന രചനകളായിരിക്കും, വൈവിധ്യമുള്ള വിഷയങ്ങളായിരിക്കും അവര് അപ്പോള് ആവിഷ്കരിക്കുക. ആ നിമിഷങ്ങളില് അവര് അത്ര Aggressive ആയിരിക്കും.
എന്റെ പ്രിയസുഹ്രുത്ത് രാജുമോന് (അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന് ഒരു Post അടുത്ത് തന്നെ Publish ചെയുന്നതായിരിക്കും ബ്ലോഗില്... " എന്നും എനിക്ക് പ്രിയങ്കരനായ രാജുമോന്" എന്ന ശീര്ഷകത്തോടെ) അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു വ്യക്തിയാണെന്ന് കരുതാന് എനിക്ക് ന്യായമായും കാരണങ്ങള് ഉണ്ട്. ചിലര്ക്ക് വിയോജിപ്പ് തോന്നാം. പക്ഷെ അവനെ ശരിക്ക് അറിയാവുന്ന എനിക്ക് അങ്ങിനെ തോന്നുന്നു. താഴെയുള്ള വാക്യങ്ങള് (കവിത എന്നൊന്നും ഞാന് പറയുന്നില്ല... അത് കടന്ന കൈപ്രയോഗം ആയിപ്പോകുമെന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു) അവന് എഴുതിയതാണ് ഒരു പ്രത്യേകസാഹചര്യത്തില്. ആ സാഹചര്യം അവന്റെ സര്ഗാത്മക സിദ്ധിയെ ഉണര്ത്തിയിരിക്കാം. എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ കുറച്ച് വരികള് ഞാന് ഇവിടെ നിങ്ങള്ക്കായി പങ്കു വക്കുന്നു…
വായിക്കൂ... "രാജുമോന്റെ മരണം"
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment