ശില (by മാണിക്യം )
പടിവാതില് കൊട്ടിയടച്ചവനന്നാ
ദിവസത്തിന്റെ നിരര്ത്ഥതയോതി,
മുഖമൊട്ടുതിരിക്കാതെ മുന്നൊട്ട്!!
സ്വപ്നങ്ങള്ക്കായവള് ചാലിച്ചനിറക്കൂട്ടും
തട്ടിയെറിഞ്ഞവനോടീ മുന്നോട്ട്!!
തികട്ടിവന്നയേങ്ങലവള് കടിച്ചിറക്കി,
മിഴിനീര്തുളുമ്പാതെ കണ്ണിലണകെട്ടി.
വഴിക്കണ്ണുമായവള് വേലിക്കല്നില്കവേ,
“ദാ,എത്തി”യെന്നേതോ കാറ്റിന്റെ മര്മ്മരം!
പണ്ടെന്നുമവനെക്കാക്കും മാഞ്ചോട്ടി-
ലുരുകുന്ന നെഞ്ചിനെ മരത്തോടൊട്ടി-
ച്ചവനെയൊരുനോക്കുകാണുവാ-
നൊരുവാക്കുമിണ്ടുവാന് മോഹിച്ച്,
പാതിമറഞ്ഞവള് നില്ക്കവേ...
അവന് വീണ്ടും കടന്നുപോയ് വേഗം!
ദുഃഖങ്ങളുള്ളിലൊരു നിശ്വാസമാകവേ
കേട്ടൂ പിന്നില്നിന്നവന്റെ മൃദുജല്പനം,
“എന്നെ ആര്ക്കും കാണാന് കഴിയില്ലാ!”
ഒന്നു ഞെട്ടിയൊ? ശ്വാസം നിലച്ചുവോ?!
പിന്നെയാ നില്പ്പിലവളഹല്യയായ്,
ശിലയായ് , ദേവന്റെവരവും കാത്താ
പാദസ്പര്ശനത്തിനായ് കാതോര്ത്ത് ..!!
Posted by മാണിക്യം at 5:55 PM
No comments:
Post a Comment